වාදීෂ යනු විරාගයේ අරවින්ද යැයි මා නොකියමි. ඒත් වාදීෂ යනු අරවින්ද නොවේ යැයිද මා නොකියමි.
ඒ මක්නිසාද යත් වාදීෂ තුළද අරවින්ද ජීවත් වන හෙයිනි. ජීවිතයට අහම්බයක් සේ පැමිණෙන සමහරු ජීවිතය පුරාවටම අප හදවතේ ලැගුම් ගනී. සමනල සංධ්වනිය එවැනි අපූර්වත අත් දැකීම්ක සිනමා ප්රත්යාවලෝකනයකි.
වාදීෂ අතට අහම්බෙන් හමුවන ලියුම ඔහුගේ ජීවිතයට මහත් ප්රකම්පනයක් ඇති කරයි. එය ඔහුගේ ජීවන ගමන වෙනම මානයකට රැගෙන යයි. එකී හසුන් පත නිසා නව යොවුන් වාදීෂ ඒක පාර්ශවීය ප්රේමයකින් බැඳේ. වසර 20 පසු ඔහුගේ මුල්ම ස්වත්රන්ත්ර නාද මාලාව බිහිවන්නේ එම ඒකපාර්ශවික ප්රේමය ගිලිහී යාමේ ප්රතිඵලයක් ලෙසය.
ඉකිගසා හඬන අතීතයක
කඳුළු එක්ක ගනුදෙනු කරනා
මට මගේ නොවන
මගේම ආදරයක් තිබුණා....
ගීතයේ සිරවූ ඉකිබිඳුම අප තුලම සිරවූ බව කියා පාන තරමටම ගීත නාද මාලාව හෘදයාංගමය.එය දින කීපයකට පෙර, මාස කීපයකට පෙර, වසර කීපයකට පෙර නැත්නම් ආත්ම ගණනකට පෙර සිරවූ ඉකිබිඳුමක්ද යන වග නොදනිමි. වරක් ඇසූ කල්හි ගීතයේ දෝංකාරය අප වටා සැරි සරන බව දැනේ.
ජීවිතයේ අප ආදරය කරන බොහෝ දේ එකිනෙකට වෙනස් පෞද්ගලික අත් දැකීම් වන බව මගේ මතයයි.
මිනිස් සිතිවිලි හා බැඳුණ අප්රමාණ ආදර කතාවක් සමනල සංධ්වනිය ඔස්සේ සියුම්ව නෙත සිත අභියස නිම් නොවන රසයක් මවමින් ඉදිරිපත් කරයි.
"එකකට එකක් සම්බන්ධ..... එකක් පස්සෙ එකක් ගමන් කරන
දේට මිනිස්සු කියන්නෙ ජීවිතය කියලා
එකකට එකක් සම්බන්ධ නැති.... මෙන්න මේකයි කියන්න හේතුවක්
නැති දේට මිනිස්සු කියන්නෙ ආදරය කියලා"
යශෝධා.... චිත්රපටයේදි නම් පුණ්යා....චිත්රපටිය අතරතුර ඇගේ හඬින් කියවෙන්නේ සදාතනික සත්යයක් බව මගේ හැඟීමය. ආදරේ නිර්වචන ඉදිරිපත් කළ නොහැකි, හේතු දැක්විය නොහැකි අපූර්වත හැඟුමකි.
"ප්රේමය නම් රාගයෙන් තොර සඳ එලිය සේ අචින්තයි, පාරිශුද්ධයි, සුරමයයි." පුණ්යාගේ චරිතය එක් එක් සන්ධිස්ථානයන් හිදී ඒ ඒ මනෝභාවයන් හා බැඳෙමින් තත්වානුරූපී රංගනයක යෙදෙයි. සෑම වසරකම මාර්තු 07 පුණ්යාට විශේෂිතය. ඒ ඈ රේවතව මුලින්ම හමුවන්නේ එවන් වූ දිනයකය. එබැවින් ඈ සෑම වසරකම මාර්තු 7 වැනිදා කුමාරි උද්යානයට පැමිණීමට සපථ කරයි. රේවතගේ වියෝවෙන් ඉක්බිතිවද ඈ එම පොරොන්දුව ඉටු කරයි. ඒ ඇගේ ආදරය පරමාදර්ශී එකක් නිසාවෙනි. අතීතයේ පටන් මහා කාව්ය නිර්මාණය
වුණේත් මනෝරම්ය කලා නිර්මාණ බිහි වුයේත් එකී පරමාදර්ශී ප්රේමය ප්රස්තුත කරගෙනය.
වාදීශ දේවමින්ද වික්රමනායක වසර 20 පසු අති දක්ෂ සංගීතඥයකි. තමා හදවතින් පෙම කල ඇගේ වියෝව ඔහුට විසි වසක් පුරාවට දැණිනි ආරම්භයේ තෙත් වූ දෑසින් පීඩිත හදවතින් සිය හඬ පෞරුෂවය අවදි කරන
වාදීෂ අවසානයේ සැනසුම් සිනාවක් සමඟ ගීතය ගයයි. ඒ ජීවිතය ප්රේමය පිළීබඳ අත්පත් කරගත් නැවුම් අවබෝධය සමඟය.චිත්රපටියේ අවසානයට වාදීශ සිනාමුසු මුහුනින් ලස්සන කතන්දරයක් කියයි. ඒ කලා කෘති බිහිවන්නේ ඕපපාතිකව නොව කලා කරුවෙකුගේ හදවතේ වේදනාව හා කම්පනය තුලින් බවය. චිත්රපටියේ කතාව වචනයට නැඟිමට තරම් මම සාමර්ථයෙකු නොවෙමි. මෙය ඇත්තෙන්ම සංගීතමය චිත්රපටියකි. අභිමාන් සාජන් වැනි අග්රගණයේ නිර්මාණ සමඟ සැසඳිය හැකි කලා කෘතියකි. ගීතයට සංගීතයට ඔබ්බෙන් ගොස් සිතා බලන විට මේ මදි යයි විටක හැගේ. ගරිල්ලා මාකටිං, අග්නිදාහය තුල අප දුටු ඔහුගේ සිනමා පෞරුෂවය මෙහි නැත. ප්රේමයේ බොළඳ බවට හානි වේ යැයි බියෙන් එසේ කලාදෝ යැයි මට නම් හැඟේ.
හිරිවැටුණු මිනිස් ආධ්යාත්මය අවදි කිරීමට සිනමාවේදියාට කළ හැකි සමාජ බලපෑම ඉමහත්ය. දේශපාලන අධිකාරිත්වය හමුවේ කලාකරුවා මරාදමා වන්දිභට්ටයන් ඉස්මතු කරගන්නා විට, අවරසිකත්වය උදෙසා බොල් ගීත නිර්මාණ බිහිවන යුගයක, මුදල මතම පදනම්ව අවර ගණයේ නිර්මාණ බලෙන් අස්සවමින් සිටින පසුබිමක, සුභාවිත සිනමා නිර්මාණය කිරීමේ වගකීම, ජයන්ත චන්ද්රසිරි මහතා මනාව ඉටුකර ඇත.
සමනල සංධ්වනිය බැලීමට චිත්රපටි ශාලාවට අපි (තුසිත,චරිත,චාරුක,සදීශ්, දුමිදු හා මම) අඩිය තියන්නේ මහත් බලාපොරොත්තුවකිනි. ඒ කිසිවක් නිසා නොව හුදෙක් ජයන්ත චන්ද්රසිරි කියන නම හා බැඳුනු හොඳ තත්වයේ චිත්රපටි අප මීට කලින් නරඹා ඇති නිසාය. වාසනාවකට එය වෙනස් නොකර නැවතත් ජයන්ත චන්ද්රසිරි අතීත රජවරුන්ගේ නාමාවලියෙන් එකක් චිත්රපටි ශාලාවලට නොදමා ඉතා යථාර්තවාදී රීතියකින් සරලව ගලා යන සමනල සංධ්වනිය දමා ඇත.
0 comments:
Post a Comment