ෂාරුක්(රාහුල්) ඩිෆෙන්ඩර් රථයක යන ගමන් ඉදිරියෙන් එන ඩිෆෙන්ඩර් රථයකට ලොකු මන්න පිහි පාරක් දුන්නා. වාහනේ කැරකිලා ගිහින් අනිත් පැත්ත පෙරළිලා රෝද ටික උඩට හිටින්න නැවතුණා. ඒ පසුගිය අගෝස්තු මාසයේ තිරගත වෙන්න පටන් ගත්ත Chennai Express චිත්රපටයේ රූප රාමු කීපයක්. සිරාවටම මේ Film එක නිවුටන් බැලුව නම් පොර වහ ටිකක් කාලා ගලක් බැඳගෙන මුහුදට පනින ගමන් පිහියකිනුත් පපුවට ඇණගන්නවා ෂුවර්. පට්ට serious mood එකකින් ඒ film එක බලන්න ගත්තත් මීට කලින් King Khan ගෙ film වල තිබුණ Romantic feeling එක නම් මේකෙ ඇත්තෙම නෑ.
හින්දි love story එකක් අඬ අඬා බලන එක වැරැද්දක් නෙමෙයි මොකද film එකේ සිරාම ආතල් එක ගන්නෙ උන් තමයි. Hollywood Action film එකක වීරයා නැගිටිනකොට පුටුවෙන් නැගිට්ටෙන තරම් සිරාවට film බලන එකත් වැරැද්දක් නෙමෙයි. මොකද ලෝකය ගෝලාකාරයි වගේම මිනිස්සු විවිධාකරයි.
පොඩිකාලෙ පට්ට ගේමෙන් බලපු එකක් තමයි Knight Rider, ඒකාලෙ ඉතින් එකම ප්රාර්ථනාව Kit වගේ කාර් එකක් ගන්න. ඒවගේම තමයි මයිකල් හිරකළාම පොරගාව තියෙන යතුරු set එකෙන් ලෝකෙ ඕනෙම දොරක් අරින්න පුළුවන්. හදිස්සියෙ හරි ඒ යතුරු ටික නැතිවෙන කොට කාමරේ මුල්ලෙ 2x2 පොලු කෑල්ලක් හරි තියෙනවා. ඒ පොල්ලෙන් කෑම ගේන එකාට ගහලා මයිකල් මාරු වෙනවා. Super Hero කෙනෙක්ගෙ අවශ්යතාවය ලෝකෙට දැනෙන්න ගත්තෙ හුඟාක් මෑත ඉතිහාසයේදි. ඉතින් ඒකාලෙ ඉඳන්ම එක එක ජාතියෙ මෑන් ලා බිහිවුණා. Bat Man, Super Man, Iron Man. 2013 වෙනකම් නිකුත් වුන හැම Super Man film එකම super man හරි හදිස්සිකාරයා යට ඇඳුම අඳින්නෙම අන්තිමට. ඉතින් පොඩි උන් හිතන්නෙ ඒ වගේ dial එකක් වෙන්නනම් ඒක උඩින් අඳින්නම ඕනෙ කියලා. අනික Hulk කොච්චර ලොකු වුනත් සේරම ඇඳුම් ඉරුණත් අර නිල්පාට කලිසම නම් ඉතිරි වෙනවා. ඒ දේවල් හිතට එච්චරටම අවුලක් නොවුණත් ඔය බලන දෙමළ film වල බිත්ති කඩන් හැතැම්ම ගණන් උඩ විසිවෙන ඒවා එහෙම අතාත්වික ප්රයෝග කියලයි මට නම් හිතෙන්නෙ. Chennai Express වලත් ඒවගේ තියෙන කොට ඇත්තටම ඒකත් ප්රාථමික නිර්මාණයක් විදිවට මට දැනුණා. සිනමා විචාරයකට ලොකු දැනුමක් නැති වුණත් Dil wale dulhaniya le jayenge ඉඳලා Jab Tak Hai Jaan දක්වා ෂාරුක්ගෙ සියළුම film වල ඇත්තටම හිතට දැනෙන ලොකු ලල් එකක් තිබුණා.
මේ ලෝකෙ මිනිස්සු හරිම ආත්මාර්ථකාමී හැමෝම කැමති හැමදාම දිනන්න. කතාවෙ ප්රධාන නළුවට ගහන්න හත් අට දෙනෙක් ආවට එක පාරකට එකයි එන්නෙ. උන් මැරයො වුණත් පට්ට decent පිට බලන් ඉන්නවා. නිකමට හරි මන්නයක් හරි කඩුවක් හරි ප්රධාන නළුවට හම්බ වුණත් පොර ඒකත් විසි කරලා අතින් ගහනවා. ඇත්තටම කතා ගොඩක් බලපු එකෙකුට පුලුවන් ඕනෙම කතාවක ඊළඟට මොකද්ද වෙන්නෙ කියලා කියන්න.
මට නම් Love Story බලනකොට තනි ඇහැට ඇඬෙන්න ඕනෙ, කනෙන් කඳුළු එන්න ඕනෙ. Action බලන කොට full සිරාවට කනේ වංගු පවා කෙලින් වෙන්න ඕනෙ. Comics බලනකොට බඩ කොර වෙන්න හිනා වෙන්න ඕනෙ. අන්න එතකොටයි සාර්ථක film එකක් කියලා මට නම් හිතෙන්නෙ.
Chennai Express බැලුවට පස්සෙ හිතුණෙ අයියෝ මාරු සල්ලි ටික කියල
ඉතිරි ටික කියවන්න...හින්දි love story එකක් අඬ අඬා බලන එක වැරැද්දක් නෙමෙයි මොකද film එකේ සිරාම ආතල් එක ගන්නෙ උන් තමයි. Hollywood Action film එකක වීරයා නැගිටිනකොට පුටුවෙන් නැගිට්ටෙන තරම් සිරාවට film බලන එකත් වැරැද්දක් නෙමෙයි. මොකද ලෝකය ගෝලාකාරයි වගේම මිනිස්සු විවිධාකරයි.
පොඩිකාලෙ පට්ට ගේමෙන් බලපු එකක් තමයි Knight Rider, ඒකාලෙ ඉතින් එකම ප්රාර්ථනාව Kit වගේ කාර් එකක් ගන්න. ඒවගේම තමයි මයිකල් හිරකළාම පොරගාව තියෙන යතුරු set එකෙන් ලෝකෙ ඕනෙම දොරක් අරින්න පුළුවන්. හදිස්සියෙ හරි ඒ යතුරු ටික නැතිවෙන කොට කාමරේ මුල්ලෙ 2x2 පොලු කෑල්ලක් හරි තියෙනවා. ඒ පොල්ලෙන් කෑම ගේන එකාට ගහලා මයිකල් මාරු වෙනවා. Super Hero කෙනෙක්ගෙ අවශ්යතාවය ලෝකෙට දැනෙන්න ගත්තෙ හුඟාක් මෑත ඉතිහාසයේදි. ඉතින් ඒකාලෙ ඉඳන්ම එක එක ජාතියෙ මෑන් ලා බිහිවුණා. Bat Man, Super Man, Iron Man. 2013 වෙනකම් නිකුත් වුන හැම Super Man film එකම super man හරි හදිස්සිකාරයා යට ඇඳුම අඳින්නෙම අන්තිමට. ඉතින් පොඩි උන් හිතන්නෙ ඒ වගේ dial එකක් වෙන්නනම් ඒක උඩින් අඳින්නම ඕනෙ කියලා. අනික Hulk කොච්චර ලොකු වුනත් සේරම ඇඳුම් ඉරුණත් අර නිල්පාට කලිසම නම් ඉතිරි වෙනවා. ඒ දේවල් හිතට එච්චරටම අවුලක් නොවුණත් ඔය බලන දෙමළ film වල බිත්ති කඩන් හැතැම්ම ගණන් උඩ විසිවෙන ඒවා එහෙම අතාත්වික ප්රයෝග කියලයි මට නම් හිතෙන්නෙ. Chennai Express වලත් ඒවගේ තියෙන කොට ඇත්තටම ඒකත් ප්රාථමික නිර්මාණයක් විදිවට මට දැනුණා. සිනමා විචාරයකට ලොකු දැනුමක් නැති වුණත් Dil wale dulhaniya le jayenge ඉඳලා Jab Tak Hai Jaan දක්වා ෂාරුක්ගෙ සියළුම film වල ඇත්තටම හිතට දැනෙන ලොකු ලල් එකක් තිබුණා.
මේ ලෝකෙ මිනිස්සු හරිම ආත්මාර්ථකාමී හැමෝම කැමති හැමදාම දිනන්න. කතාවෙ ප්රධාන නළුවට ගහන්න හත් අට දෙනෙක් ආවට එක පාරකට එකයි එන්නෙ. උන් මැරයො වුණත් පට්ට decent පිට බලන් ඉන්නවා. නිකමට හරි මන්නයක් හරි කඩුවක් හරි ප්රධාන නළුවට හම්බ වුණත් පොර ඒකත් විසි කරලා අතින් ගහනවා. ඇත්තටම කතා ගොඩක් බලපු එකෙකුට පුලුවන් ඕනෙම කතාවක ඊළඟට මොකද්ද වෙන්නෙ කියලා කියන්න.
මට නම් Love Story බලනකොට තනි ඇහැට ඇඬෙන්න ඕනෙ, කනෙන් කඳුළු එන්න ඕනෙ. Action බලන කොට full සිරාවට කනේ වංගු පවා කෙලින් වෙන්න ඕනෙ. Comics බලනකොට බඩ කොර වෙන්න හිනා වෙන්න ඕනෙ. අන්න එතකොටයි සාර්ථක film එකක් කියලා මට නම් හිතෙන්නෙ.
Chennai Express බැලුවට පස්සෙ හිතුණෙ අයියෝ මාරු සල්ලි ටික කියල
