අන්දලා.කැම්පස් ආවම තියෙන වැඩ ගොඩ දැක්කම ඇඟේ මයිල් smile වෙනවා. කොහොම වුණත් ඔය විදිහට මනෝ පාරක් ගහගෙන ඉන්නකොට තමයි ඉස්කෝලෙ කාලෙ කෙලපු පිස්සු මතක් වුණෙ.
7.25 වෙනකොට යාන්තං ඉස්කෝලෙ ගේට්ටුව ගාව ඉන්න එක තමයි ඒ දවස් වල හැමදාම උදේ ප්රාර්ථනා කලේ නැත්තම් ඉස්කෝලෙ වටේ අතු ගාන්න වෙන්නෙ පරක්කු වෙලා යන set එකට නිසා උසේන් බෝල්ට්
බෙන් ජොන්සන්ලගෙ records පවා කඩාගෙන උදේට ඉස්කෝලෙ ගියා.ගියවෙලාවෙ ඉඳන් බලන් ඉන්නෙ Interval එක එනකම් මොකද ඒ වෙනකම් කරන්න කියලා හරි හැටි වැඩක් නැති නිසා. ඇත්තටම ඒ කාලෙ කලේ කෑම කන එකයි ඔක්සිජන් කාබන්ඩයොක්සයිඩ් කරපු එකයි විතරයිද කියලත් හිතිච්ච වාර ගණන අනන්තයි. කොහොම හරි Interval එකට පාන් පෙත්තක් බනිස් කෑල්ලක් share කරගෙන කන්න පුරුදු වෙච්ච system එක අද වෙන කොටනම් පද n ගණනකට අවකලනය වෙලා. ඉස්සර බත් එක දිග ඇරියම අතවල් ගොඩකුයි ඔළු ගොඩකුයි විතරයි පේන්නෙ. අත හෝදන් එන්න එහෙම ගියත් ඉතිරි වෙන්නෙ ඔතපු කොලේ විතරයි. උපරිම කාර්යක්ෂමතාවෙ යොදවලා යාන්තම් කටවල් 2 ක් කනවා. බඩගින්නෙ හැටියට ඒක වලවෙ ගඟට පැනඩෝල් පෙත්තක් දැම්ම වගේ.හැබැයි මොනවා කිව්වත් ඒකෙ thrilල දන්නෙ එහෙම කාපු එකෙක් විතරයි. අතේ ඇඟිලි වලින් ගණන් කරලා මදි වුණාම අල්ලපු එකාගෙත් ඇගිලි ගණන් කරලා හදපු ගණන් තාම මතකයි. අද හදන ගණන් වල x,y,z ඇරුනම එක ඉලක්කමක්වත් නෑ. පිටු අසූ හාරදාහක් විතර හදලා උත්තරේ ගත්තම අපරාදෙ කියන්න බෑ ඇවිත් තියෙන්නෙ වෙන උත්තරයක්.
Period අස්සෙ canteen ගියාට toilet ගියාට, එපා කියපු අත් දිග shirt එක නවලා ඇන්දට, එක එක hair style දැම්මට, හදිස්සියකට ගෙදරට පණිවිඩයක් කියන්න mobile එක අරන් ආවට ඒ කාලෙත් අපි ඇත්තටම හොඳ ළමයි. pen touch බැටරි කෑලි දෙකක් තරම්වත් උස නැතුව හිටපු අපි උස් මහත් වුණෙ යාළුවො set වුණෙ, වල ගැහුවෙ, කොටු පැන්නෙ, දාම් ඇද්දෙ හැම රෙද්දම වගේ ඉගෙන ගත්තෙ ඉස්කෝලෙන්. නිවුටන් කෙප්ලර් ගවුස් ලගෙ ප්රවාද වලින් අපට නොලැබුණ මනුස්සකම අපි ඇත්තටම ඉගෙන ගත්තෙ ඉස්කෝලෙදි.
0 comments:
Post a Comment